Historia aromaterapii

Jak wskazują źródła aromaterapia towarzyszyła ludzkości od bardzo dawna. Najstarsze zapisane wspomnienie o roślinach używanych do celów medycznych sięga 10.000 lat p.n.e, a archiwa starożytnych Sumerów i Egipcjan - 2.500 lat pne.

 

To właśnie starożytnym Egipcjanom można przypisać stworzenie pierwszej w dziejach aparatury służącej do destylacji, w celu pozyskania olejków z drzewa cedrowego, goździków, cynamonu oraz wielu innych. Olejki eteryczne były cenione przez cywilizacje starożytne Egiptu, Indii czy Chin, z ich dobroczynnych właściwości korzystali także Grecy i Rzymianie. W IX wieku uczony Iracki Al-Kindi (800-870 r) dużo pisał o olejkach eterycznych. Z jego książki „Formuły medyczne” jasno wynika, że proces destylacji olejków eterycznych został doprowadzony do perfekcji i że wiedział on jak oddzielać i oczyszczać substancje naturalne. To sugeruje, że w średniowieczu Arabowie wskrzesili i udoskonalili destylację. W okresie renesansu odkryto wiele dotąd nieznanych roślin, z których również otrzymywano olejki o różnych właściwościach co przyczyniło się do dalszego rozwoju tej dziedziny medycyny. Kolejnym dużym krokiem był okres dżumy w XVI w. kiedy to wzrosło zapotrzebowanie na substancje aromatyczne. 

 

Sam termin „aromaterapia” powstał jednak dopiero w XX wieku za sprawą francuskiego chemika Rene Gattefosse’a, który oparzoną podczas doświadczeń rękę zanurzył w esencji lawendowej. Rana zagoiła się niezwykle szybko, co sprowokowało uczonego do zbadania właściwości olejków eterycznych i stało się początkiem nowej gałęzi medycyny (grec. aroma- korzenny zapach, terapia- leczenie).